Hydraulik czy instalator sanitarny — czym się różnią, jakie uprawnienia są potrzebne i kogo wezwać do jakiej pracy

Ostatnia aktualizacja: październik 2026

„Szukam hydraulika", „potrzebuję instalatora sanitarnego", „to już robota dla serwisanta" — w ogłoszeniach i na grupach lokalnych te trzy określenia używane są wymiennie, a w praktyce kryją się za nimi różne kwalifikacje, różne uprawnienia i różny zakres odpowiedzialności. Dla cieknącego kranu to nie ma znaczenia. Dla instalacji gazowej, kotłowni w nowym domu albo klimatyzacji typu split — ma, i to prawne.

Nie sprzedajemy sprzętu ani montażu — łączymy klientów ze zweryfikowanymi instalatorami, więc nie mamy interesu w tym, żeby skomplikować Ci wybór albo nastraszyć uprawnieniami, których dana praca w ogóle nie wymaga. Dlatego ten tekst nie jest o tym, „kto brzmi bardziej profesjonalnie" — jest o tym, co faktycznie mówi polskie prawo o zawodach w branży sanitarnej, które z nazw to formalne kwalifikacje, a które czysto rynkowy żargon, i do kogo realnie zadzwonić przy konkretnej robocie.

Krótka odpowiedź: cztery rzeczy do zapamiętania

• „Hydraulik" nie jest zawodem w polskiej klasyfikacji zawodów i specjalności. To potoczna nazwa dla zawodu monter sieci i instalacji sanitarnych (kod zawodu 712618, kwalifikacja BUD.09) — i tak go też nazywa branżowa szkoła, w której się tego zawodu uczy.
• „Instalator sanitarny" też nie ma własnego kodu zawodu. To termin rynkowy, który w zależności od firmy oznacza montera, technika albo osobę bez żadnej formalnej kwalifikacji w tej branży, pracującą na doświadczeniu. Samo słowo niczego nie gwarantuje — trzeba zapytać o konkretny dokument.
• Zawód z wyższym formalnym poziomem to technik inżynierii sanitarnej (kod 311218, kwalifikacje BUD.09 i BUD.20) — oprócz wykonywania robót uczy się też ich organizowania i nadzorowania.
• Żaden z tych zawodów nie daje prawa do pracy przy gazie, czynnikach chłodniczych ani do projektowania. To osobne reżimy uprawnień — SEP G3, certyfikat F-gaz UDT i uprawnienia budowlane PIIB — i dokładnie to, a nie nazwa na wizytówce, rozstrzyga, kto może zrobić jaką pracę. Każdy z nich rozpisujemy szczegółowo niżej, z tabelą „jaka praca → kogo wezwać → jaki dokument sprawdzić".

Jeśli szukasz już konkretnej firmy, a nie wyjaśnienia terminów — przejdź do listy instalatorów albo serwisantów w naszym katalogu. Jeśli zostajesz, poniżej rozkładamy to systematycznie: od tego, czym w ogóle jest „zawód" w rozumieniu prawa, przez konkretne kody i kwalifikacje, po praktyczną tabelę decyzyjną.

Czym w ogóle jest „zawód" w branży sanitarnej — i dlaczego „hydraulik" nim formalnie nie jest

W Polsce zawody szkolne i rynkowe opisuje kilka niezależnych rejestrów, które łatwo pomylić, bo nazywają się podobnie:

• Klasyfikacja zawodów szkolnictwa branżowego (resort edukacji) — lista zawodów, których można się nauczyć w szkole branżowej, technikum albo na kwalifikacyjnym kursie zawodowym. Każdy zawód ma czterocyfrowy numer i przypisane kwalifikacje oznaczone symbolem literowo-cyfrowym (np. BUD.09).
• Klasyfikacja zawodów i specjalności na potrzeby rynku pracy (resort pracy) — szersza lista, używana m.in. przez urzędy pracy i w statystyce zatrudnienia.
• Zintegrowany System Kwalifikacji (ZSK, kwalifikacje.gov.pl) — rejestr samych kwalifikacji, niezależny od tego, w jakiej szkole się je zdobywa.

W żadnym z tych rejestrów nie znajdziesz pozycji „hydraulik" jako osobnego zawodu z własnym numerem. To, co w potocznej mowie nazywamy hydraulikiem, odpowiada formalnie zawodowi monter sieci i instalacji sanitarnych. Na materiałach szkolnych i w opisach kwalifikacyjnych kursów zawodowych ten zawód bywa opisywany wprost jako „monter instalacji sanitarnych (hydraulik)" — czyli nazwa potoczna funkcjonuje jako synonim, nie jako odrębna kategoria.

To nie jest tylko niuans słownikowy. Ma dwie praktyczne konsekwencje. Pierwsza: nie da się „zweryfikować, czy ktoś jest hydraulikiem" w żadnym rejestrze, bo taki wpis nie istnieje — da się zweryfikować dyplom montera sieci i instalacji sanitarnych albo świadectwa konkretnych uprawnień (o nich niżej). Druga: skoro nazwa nie jest chroniona prawnie, każdy może nazwać się „hydraulikiem" czy „instalatorem", niezależnie od wykształcenia — dopiero przy pracach wymagających osobnych uprawnień (gaz, czynniki chłodnicze, projekt) prawo zaczyna pytać o konkretny dokument, nie o nazwę zawodu.

Monter sieci i instalacji sanitarnych — zawód, którego faktycznie szuka większość klientów

To jest formalny odpowiednik potocznego „hydraulika" i najczęściej poszukiwany fachowiec w tej branży.

• Kod zawodu w klasyfikacji szkolnictwa branżowego: 712618. Zawód zastąpił od 1 września 2017 r. starszą nazwę „monter sieci, instalacji i urządzeń sanitarnych" (kod 712616) — jeśli trafisz na kogoś z dyplomem w starej nomenklaturze, to wciąż ten sam zawód, tylko z poprzedniej wersji klasyfikacji.
• Kwalifikacja: BUD.09 — „wykonywanie robót związanych z budową, montażem i eksploatacją sieci oraz instalacji sanitarnych". W starszych programach (do ok. 2019 r.) ta sama kwalifikacja bywa oznaczona jako BD.05 — to ten sam zakres, inne oznaczenie z wcześniejszej wersji klasyfikacji.
• Poziom Polskiej Ramy Kwalifikacji: trzeci. Kształcenie odbywa się w trzyletniej branżowej szkole I stopnia albo na kwalifikacyjnym kursie zawodowym — czyli również w wieku dorosłym, bez konieczności chodzenia do szkoły od podstaw.
• Zakres praktyczny obejmuje montaż, konserwację i naprawę instalacji wodociągowych, kanalizacyjnych, centralnego ogrzewania, gazowych i wentylacyjnych — czyli dokładnie to, czego klient zwykle potrzebuje przy wymianie instalacji w domu, przyłączu albo poważniejszej awarii.

Dyplom w tym zawodzie potwierdza umiejętności rzemieślnicze — nie jest jednak samodzielnym uprawnieniem do pracy przy gazie (do tego trzeba świadectwa SEP G3) ani do projektowania (do tego uprawnień budowlanych). To częste nieporozumienie: dyplom montera otwiera drogę do zdobycia tych uprawnień, ale sam ich nie zastępuje.

Technik inżynierii sanitarnej — wyższy poziom, szerszy zakres

Jeśli ktoś przedstawia się jako „technik" w tej branży, formalnie chodzi najpewniej o zawód technik inżynierii sanitarnej — nazwa, pod którą dziś figuruje w klasyfikacji to, co wcześniej bywało nazywane „technikiem urządzeń sanitarnych".

• Kod zawodu: 311218.
• Dwie kwalifikacje: BUD.09 (ta sama, którą zdobywa monter — wykonywanie robót) oraz BUD.20 — „organizacja robót związanych z budową, montażem i eksploatacją sieci oraz instalacji sanitarnych". To jest realna różnica: technik ma kwalifikację montera i dodatkowo kwalifikację do organizowania tych prac, nie tylko ich wykonywania.
• Poziom Polskiej Ramy Kwalifikacji: czwarty. Kształcenie w pięcioletnim technikum, w dwuletniej branżowej szkole II stopnia (dla absolwentów szkoły I stopnia) albo na kwalifikacyjnych kursach zawodowych.

Co z tego wynika praktycznie: przy prostym zleceniu — wymiana baterii, podejście do pralki, naprawa odpływu — różnica między monterem i technikiem nie ma znaczenia; obaj mają kwalifikację BUD.09 do wykonywania robót. Różnica zaczyna się robić istotna, gdy w grę wchodzi organizacja większego zakresu prac — np. koordynacja kilku ekip na budowie albo nadzór nad harmonogramem robót instalacyjnych. To wciąż nie jest to samo co uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi (o nich w dalszej części) — to osobny, państwowy reżim nadawany przez samorząd zawodowy inżynierów budownictwa, nie przez szkołę.

A gdzie w tym wszystkim jest „instalator sanitarny"?

Krótko: nigdzie — w sensie formalnym. „Instalator sanitarny", „instalator", „fachowiec od instalacji" to nazwy rynkowe, których nie znajdziesz w klasyfikacji zawodów z własnym kodem. W praktyce rynkowej używa się ich zamiennie na oznaczenie osoby wykonującej montaż instalacji wod-kan, c.o. lub gazowych — niezależnie od tego, czy ma dyplom montera, technika, czy wyłącznie doświadczenie bez formalnego wykształcenia w tym zawodzie.

To nie jest zarzut wobec samego słowa — w naszym katalogu też używamy go jako głównej kategorii, bo tak mówi o sobie branża i tak szukają klienci. Praktyczny wniosek jest inny: samo słowo „instalator" na wizytówce nie mówi nic o kwalifikacjach. Dowodem kwalifikacji jest konkretny dyplom (monter BUD.09, technik BUD.09+BUD.20) albo — tam, gdzie prawo tego wymaga — konkretne świadectwo czy certyfikat opisane w kolejnej sekcji. Dlatego pytanie „jaki ma Pan zawód" warto zamienić na „jaki ma Pan dokument na tę konkretną robotę".

Uprawnienia, które nie są zawodem — ale bez nich praca jest nielegalna

Tu zaczyna się część, w której nazwa zawodu przestaje mieć znaczenie, a liczy się wyłącznie konkretny dokument. Trzy osobne reżimy uprawnień nakładają się na zawody opisane wyżej — i każdy wymaga osobnej weryfikacji, niezależnie od tego, czy wykonawca nazywa się hydraulikiem, instalatorem czy technikiem:

• Świadectwo kwalifikacyjne SEP grupy G3 (urządzenia, instalacje i sieci gazowe) — wymagane do montażu i eksploatacji instalacji gazowej, niezależnie od zawodu wpisanego w dyplomie. Ważność 5 lat.
• Certyfikat F-gaz wydawany przez UDT — wymagany do montażu, serwisu i kontroli szczelności urządzeń z czynnikiem chłodniczym: klimatyzacji typu split i pomp ciepła typu split. Certyfikat personalny jest dziś bezterminowy, ale wymaga osobnego certyfikatu dla przedsiębiorcy.
• Uprawnienia budowlane w specjalności instalacyjnej (IS), nadawane przez Polską Izbę Inżynierów Budownictwa — wymagane do projektowania sieci i instalacji sanitarnych, gazowych, cieplnych i wentylacyjnych oraz do kierowania robotami budowlanymi w tym zakresie.

Pełną checklistę weryfikacji każdego z tych dokumentów — gdzie sprawdzić numer, jak długo są ważne i jakie kary grożą za pracę bez nich — rozpisaliśmy osobno, bo to temat na cały artykuł: jakie uprawnienia musi mieć instalator (F-gaz, UDT, SEP G3) — i jak je sprawdzić. Tutaj zostaje to, czego tamten tekst nie rozstrzyga: który zawód i które uprawnienie pasują do konkretnej roboty.

Projektant i kierownik robót — kiedy sam wykonawca nie wystarczy

Przy prostej wymianie baterii czy nawet całej łazienki w istniejącym budynku nikt nie wymaga od Ciebie projektu podpisanego przez osobę z uprawnieniami budowlanymi — wystarczy kompetentny wykonawca. Sytuacja zmienia się, gdy w grę wchodzi projekt instalacji gazowej, nowa kotłownia, większa przebudowa instalacji sanitarnej w budynku objętym zgłoszeniem lub pozwoleniem na budowę albo kierowanie robotami na budowie.

Uprawnienia budowlane w specjalności instalacyjnej — w pełnej nazwie: „w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych" — nadaje okręgowa izba inżynierów budownictwa po egzaminie i odpowiedniej praktyce zawodowej. Dają one prawo do projektowania albo do kierowania robotami budowlanymi w tym zakresie, w zależności od wariantu uprawnień. To jest zupełnie inny reżim niż dyplom montera czy technika — nadawany nie przez szkołę, a przez samorząd zawodowy, i wymagany prawnie dopiero od pewnego progu złożoności inwestycji, a nie przy każdej robocie instalacyjnej.

Praktyczna konsekwencja: przy budowie domu od zera projekt instalacji sanitarnej i gazowej musi podpisać osoba z takimi uprawnieniami — sam monter czy instalator, nawet najbardziej doświadczony, nie ma do tego prawa. Przy realizacji projektu monter lub technik wykonuje fizyczny montaż; przy większych inwestycjach nad całością czuwa dodatkowo kierownik robót z uprawnieniami IS. Szczegóły formalności przy podłączaniu mediów — w tym to, kto odpowiada za jaki etap — opisaliśmy przy okazji przyłącza: przyłącze wod-kan krok po kroku.

Serwisant — zawód, kategoria rynkowa, czy certyfikat producenta?

„Serwisant" w naszym katalogu i na rynku ogólnie oznacza osobę specjalizującą się w naprawie, przeglądach i konserwacji już zamontowanych urządzeń — w odróżnieniu od instalatora, który zajmuje się głównie nowym montażem. To rozróżnienie jest użyteczne, ale — podobnie jak „instalator" — nie jest osobnym zawodem z własnym kodem klasyfikacyjnym. Serwisant może mieć dyplom montera sieci i instalacji sanitarnych, może mieć świadectwo SEP G3 (jeśli serwisuje gaz), może mieć certyfikat F-gaz (jeśli serwisuje klimatyzację czy pompę split) — to te same uprawnienia opisane wyżej, tylko stosowane do naprawy, nie do pierwszego montażu.

Osobną kategorią jest serwisant autoryzowany przez konkretnego producenta — to już nie jest uprawnienie państwowe, a certyfikat szkoleniowy wydawany przez firmę produkującą urządzenia (np. kocioł, pompę ciepła). Autoryzacja potwierdza przeszkolenie na konkretny model i linię produktową danej marki i bywa warunkiem zachowania wydłużonej gwarancji — producenci kotłów gazowych uzależniają np. dłuższą gwarancję na wymiennik ciepła od tego, by uruchomienie i coroczne przeglądy wykonywał serwis z autoryzacją danej marki, z protokołem z każdej wizyty. To rozróżnienie warto znać przed zakupem: autoryzacja jednej marki nie przenosi się automatycznie na inną, a jej brak przy przeglądzie może oznaczać utratę gwarancji, nawet jeśli serwisant ma wszystkie pozostałe uprawnienia państwowe w porządku. Praktyczne wskazówki, kiedy i jak często zamawiać taki przegląd, opisaliśmy w tekście o serwisie pieca gazowego przed zimą.

Tabela: jaka praca → kogo wezwać → jaki dokument sprawdzić

To najbardziej praktyczna część tego artykułu — zestawienie typowych zleceń z tego, kogo szukać i o jaki dokument zapytać, zanim podpiszesz umowę.

Jak to wygląda w praktyce w naszym katalogu

Żeby nie zostawić tej tabeli w teorii, pokażmy, jak rozkładają się te kompetencje w jedynym regionie, w którym mamy realną gęstość wykonawców — w Wielkopolsce mamy 20 z 23 zweryfikowanych firm w całym katalogu. Rozkład usług nie jest równy: większość firm deklaruje instalacje c.o., montaż kotłów gazowych i drobne prace instalacyjne — czyli pokrywa się z zawodem montera sieci i instalacji sanitarnych. Usługi wymagające certyfikatu F-gaz są w tym gronie rzadkością; wśród wielkopolskich profili kompetencję montażu klimatyzacji i pomp ciepła typu split deklaruje jedna firma — Przewodzimy.pl z Poznania. Jeśli szukasz akurat takiej usługi, to zawężenie jest realne i warto o tym wiedzieć przed telefonem, a nie po nim.

Przy pracach gazowych wybór jest szerszy — usługę montażu instalacji gazowych w Wielkopolsce deklaruje kilkanaście firm, w tym Kapelski Instalacje i INSAJ Krzysztof Jaroszek z Poznania — oba profile deklarują też szerszy zakres c.o. i wod-kan. Przy prostej, drobnej usłudze hydraulicznej bez wcześniejszego umawiania warto zwrócić uwagę na deklarowaną dostępność — przykładowo DR-SERWIS Pogotowie Hydrauliczno-Kanalizacyjne z Gniezna deklaruje pracę również w weekendy i zasięg na terenie całej Polski.

Jeśli mieszkasz poza Wielkopolską, zasięg katalogu jest dziś ograniczony — poza tym regionem mamy po jednej firmie w kilku województwach. Jeśli jesteś instalatorem z uprawnieniami F-gaz, SEP G3 albo uprawnieniami budowlanymi i działasz w regionie, w którym nas jeszcze nie ma — dołącz do katalogu; to właśnie podaż wykonawców, nie liczba zapytań, jest dziś naszym wąskim gardłem poza Wielkopolską.

Czerwone flagi — kiedy nazwa zawodu powinna Cię zaniepokoić

• „Mam wszystkie uprawnienia" bez podania ani jednego numeru. Rzetelny wykonawca podaje numer świadectwa czy certyfikatu bez wahania — to informacja, którą ma prawo udostępnić, a Ty masz prawo sprawdzić.
• Montaż instalacji gazowej przez kogoś, kto nie potrafi odpowiedzieć, jaką grupę SEP posiada. Dyplom montera sieci i instalacji sanitarnych nie zastępuje świadectwa G3 — to dwa osobne dokumenty.
• Montaż klimatyzacji lub pompy ciepła split „bez papierów, bo to tylko wkręcenie rur z czynnikiem". To praca przy fluorowanym czynniku chłodniczym — prawnie wymaga certyfikatu F-gaz, niezależnie od tego, jak prosto wygląda z zewnątrz.
• Projekt instalacji gazowej „na szybko" od wykonawcy bez uprawnień budowlanych. Projekt musi podpisać osoba z uprawnieniami w specjalności instalacyjnej — inaczej gazownia nie uruchomi dostawy gazu.
• „Jestem autoryzowanym serwisantem" bez nazwy marki i bez możliwości pokazania certyfikatu producenta. Autoryzacja jest zawsze przypisana do konkretnego producenta i konkretnej linii urządzeń — ogólne „jestem autoryzowany" nie znaczy nic.
• Brak umowy, faktury i NIP-u przy jakimkolwiek zleceniu powyżej drobnej naprawy. Bez tego nie masz podstawy do reklamacji, a przy dotacji — dokumentu do rozliczenia.

Co czytać dalej

• Jakie uprawnienia musi mieć instalator — F-gaz, UDT, SEP G3 — i jak je sprawdzić
• Jak wybrać instalatora pompy ciepła — 9 pytań, które musisz zadać
• Ile kosztuje robocizna instalatora w 2026 — porównanie stawek w 16 województwach
• Instalator w Poznaniu i Wielkopolsce 2026 — ile kosztuje, kogo wybrać, na co uważać
• Ile kosztuje montaż klimatyzacji w domu w 2026 (split vs multi-split)
• Przyłącze wod-kan krok po kroku — koszt i formalności
• Serwis pieca gazowego przed zimą

Najczęściej zadawane pytania

Czym różni się hydraulik od instalatora sanitarnego?

Formalnie żadne z tych dwóch określeń nie jest osobnym zawodem z własnym kodem w polskiej klasyfikacji zawodów — obu używa się potocznie na oznaczenie osoby wykonującej montaż i naprawę instalacji wodno-kanalizacyjnych, grzewczych czy gazowych. „Hydraulik" odpowiada najbliżej formalnemu zawodowi monter sieci i instalacji sanitarnych (kod 712618, kwalifikacja BUD.09) i tak go też nazywają materiały szkolne. „Instalator sanitarny" jest szerszym terminem rynkowym bez jednego odpowiednika — w zależności od firmy może oznaczać montera, technika inżynierii sanitarnej albo osobę bez formalnego wykształcenia w tym zawodzie, pracującą na doświadczeniu. Różnica praktyczna pojawia się dopiero przy konkretnych uprawnieniach: SEP G3 do gazu, certyfikat F-gaz do klimatyzacji i pomp ciepła split, uprawnienia budowlane do projektowania — i to one, nie nazwa na wizytówce, rozstrzygają, kto może wykonać jaką pracę.

Czy "hydraulik" to zawód uznawany prawnie w Polsce?

Nie jako osobna pozycja — w klasyfikacji zawodów szkolnictwa branżowego nie istnieje zawód o nazwie „hydraulik". Prawnym odpowiednikiem jest zawód monter sieci i instalacji sanitarnych (kod 712618), kształcony w trzyletniej branżowej szkole I stopnia albo na kwalifikacyjnym kursie zawodowym, z kwalifikacją BUD.09 potwierdzającą umiejętność wykonywania robót montażowych przy sieciach i instalacjach sanitarnych. Dyplom w tym zawodzie nie uprawnia samodzielnie do pracy przy gazie (potrzebne świadectwo SEP G3) ani do projektowania (potrzebne uprawnienia budowlane) — to osobne reżimy, zdobywane dodatkowo.

Jaka jest różnica między monterem a technikiem inżynierii sanitarnej?

Obaj mają tę samą kwalifikację BUD.09, czyli umiejętność wykonywania robót montażowych przy sieciach i instalacjach sanitarnych — w tym sensie do prostszych prac różnica nie ma znaczenia. Technik inżynierii sanitarnej (kod zawodu 311218) ma dodatkowo kwalifikację BUD.20, obejmującą organizację i nadzór nad takimi robotami, oraz wyższy, czwarty poziom Polskiej Ramy Kwalifikacji wobec trzeciego u montera. Kształci się go w pięcioletnim technikum, dwuletniej branżowej szkole II stopnia albo na kwalifikacyjnych kursach zawodowych. To wciąż nie jest to samo co uprawnienia budowlane do kierowania robotami budowlanymi — te nadaje samorząd zawodowy inżynierów budownictwa, nie szkoła, i są wymagane przy większych inwestycjach niezależnie od posiadanego zawodu szkolnego.

Kogo wezwać do wymiany kotła gazowego — hydraulika czy instalatora sanitarnego?

Nazwa nie ma tu znaczenia — liczy się konkretny dokument. Do montażu i podłączenia instalacji gazowej potrzebne jest świadectwo kwalifikacyjne SEP grupy G3, niezależnie od tego, czy wykonawca nazywa siebie hydraulikiem, instalatorem czy monterem. Przy nowej instalacji dodatkowo wymagany jest projekt podpisany przez osobę z uprawnieniami budowlanymi w specjalności instalacyjnej oraz odbiór kominowy wykonany przez mistrza kominiarskiego (przy kotłach z ciągiem wymuszonym — wyłącznie przez osobę z uprawnieniami budowlanymi). Z głównej próby szczelności instalacji musi powstać protokół — bez niego dostawca gazu nie uruchomi dostawy. Jeśli dodatkowo chcesz zachować rozszerzoną gwarancję producenta na kocioł, przegląd i uruchomienie powinien wykonać serwisant autoryzowany przez tę konkretną markę.

Czy do montażu klimatyzacji i pompy ciepła trzeba mieć uprawnienia hydraulika?

Nie — tu uprawnienia zawodowe hydraulika czy montera sieci sanitarnych nie są wymagane, a decyduje inny reżim. Klimatyzacja typu split i pompa ciepła typu split mają obieg czynnika chłodniczego między jednostką zewnętrzną i wewnętrzną, więc montaż i serwis wymagają certyfikatu F-gaz wydawanego przez UDT — osobno dla montera (certyfikat personalny) i dla firmy (certyfikat przedsiębiorcy). Pompa ciepła typu monoblok ma cały obieg czynnika zamknięty fabrycznie w jednostce zewnętrznej, więc do jej montażu certyfikat F-gaz nie jest wymagany — tu liczy się przede wszystkim poprawny dobór mocy z obliczeń, nie z samego metrażu budynku.

Czy "serwisant" to osobny zawód?

Nie w sensie formalnym — to kategoria rynkowa oznaczająca specjalizację w naprawie, przeglądach i konserwacji już zamontowanych urządzeń, w odróżnieniu od instalatora zajmującego się głównie nowym montażem. Serwisant może mieć dowolne z wymienionych wyżej uprawnień, zależnie od sprzętu, którym się zajmuje — świadectwo SEP G3 przy gazie, certyfikat F-gaz przy klimatyzacji i pompach split. Osobną kategorią jest serwisant autoryzowany przez konkretnego producenta urządzeń — to certyfikat szkoleniowy wydawany przez firmę, nie przez państwo, często wymagany jako warunek zachowania rozszerzonej gwarancji na dane urządzenie tej marki.

Kto może zaprojektować instalację gazową lub sanitarną w nowym domu?

Wyłącznie osoba z uprawnieniami budowlanymi w specjalności instalacyjnej — w pełnej nazwie: w zakresie sieci, instalacji i urządzeń cieplnych, wentylacyjnych, gazowych, wodociągowych i kanalizacyjnych. Takie uprawnienia nadaje okręgowa izba inżynierów budownictwa po egzaminie i odpowiedniej praktyce zawodowej; dają prawo do projektowania albo do kierowania robotami budowlanymi, w zależności od wariantu. Ani dyplom montera sieci i instalacji sanitarnych, ani technika inżynierii sanitarnej nie zastępują tego uprawnienia — to są dwa osobne, niezależne reżimy: szkolny zawód daje prawo do wykonywania robót, uprawnienia budowlane do ich projektowania lub kierowania nimi.